Wt/zea/delve

< Wt‎ | zea
Wt > zea > delve

Zeêuws Edit

Etymologie Edit

Over Middelnederlands delven van Oergermaons *delbaną. Verwant mee Litouws delba 'breekiezder', Oudpruisisch dalptan 'werktuug' en Russisch долбить dolbitʼ 'beitele', 'uut'olle'. Gemêne wortel zou *dʰelbʰ- moete weze, mae deu de beperkte verspreiienge vaol te dienken an 'n substraotwoôrd.

Omschrievienge Edit

delve

  1. graeve, d'aerde mee werktugen wegspitte of -scheppe
  2. ondergronds gewas (meê, peeën aerepels, juun enz.) oeste
  3. zelfstandig naemwoôrd v 't delven; in uutdruksels soms ok de dulve

Opmerkienge: 'n pit en 'n dulve ore meêsta gedolve, mae 'n graf oor naebie altoos gegraeve.

Uutspraek Edit

[ˈdælᵊvə]

Vervoegienge Edit

infinitief delve(n)
gerundium te delven(e)
tegewoordigen tied ik delf (delve) oôns delve(n)
jie delf(t) (delve) julder delve(n)
'ie delf(t) 'ulder delve(n)
flejen tied ik, jie, 'ie dolf oôns, julder, 'ulder dolve(n)
gebieënde wieze delf(t)
onvoltoôid deêlwoôrd delvende
voltoôid deêlwoôrd ei (g)edolve(n)
Ziet vò details en verschillen tussen de Zeêuwse dialecten 't artikel Zeêuwse grammaotica op Wikipedia.
Substantivêrienge

Saemenstelliengen en afleiiengen Edit

Uutdruksels Edit

  • Je moe toch nie gae delve, j'ei toch gin grôten 'aest?
  • Dae ku j'op delve, da's flienk eten
  • Rôven en delven betaelt z'n zelven, dulven maeken en biewerken betael z'n eigen direct uut
  • t'n 'alven delve, in de midden van de dulve

Dialectvarianten Edit

  • delven in Zeêuws-Vlaendere en op oôstelijk Zuud-Beveland

Vertaeliengen Edit

Ziet ok bie graeve.

Bronnen Edit

  • Dr. Ha.C.M. Ghijsen (red.), Woordenboek der Zeeuwse Dialecten. Van Velzen, Krabbendieke, 1964, ¹⁰1998: blz. 163