Wt/zea/delve

< Wt‎ | zea
Wt > zea > delve

ZeêuwsEdit

EtymologieEdit

Over Middelnederlands delven van Oergermaons *delbaną. Verwant mee Litouws delba 'breekiezder', Oudpruisisch dalptan 'werktuug' en Russisch долбить dolbitʼ 'beitele', 'uut'olle'. Gemêne wortel zou *dʰelbʰ- moete weze, mae deu de beperkte verspreiienge vaol te dienken an 'n substraotwoôrd.

OmschrieviengeEdit

delve

  1. graeve, d'aerde mee werktugen wegspitte of -scheppe
  2. ondergronds gewas (meê, peeën aerepels, juun enz.) oeste
  3. zelfstandig naemwoôrd v 't delven; in uutdruksels soms ok de dulve

Opmerkienge: 'n pit en 'n dulve ore meêsta gedolve, mae 'n graf oor naebie altoos gegraeve.

UutspraekEdit

[ˈdælᵊvə]

VervoegiengeEdit

infinitief delve(n)
gerundium te delven(e)
tegewoordigen tied ik delf (delve) oôns delve(n)
jie delf(t) (delve) julder delve(n)
'ie delf(t) 'ulder delve(n)
flejen tied ik, jie, 'ie dolf oôns, julder, 'ulder dolve(n)
gebieënde wieze delf(t)
onvoltoôid deêlwoôrd delvende
voltoôid deêlwoôrd ei (g)edolve(n)
Ziet vò details en verschillen tussen de Zeêuwse dialecten 't artikel Zeêuwse grammaotica op Wikipedia.
Substantivêrienge

Saemenstelliengen en afleiiengenEdit

UutdrukselsEdit

  • Je moe toch nie gae delve, j'ei toch gin grôten 'aest?
  • Dae ku j'op delve, da's flienk eten
  • Rôven en delven betaelt z'n zelven, dulven maeken en biewerken betael z'n eigen direct uut
  • t'n 'alven delve, in de midden van de dulve

DialectvariantenEdit

  • delven in Zeêuws-Vlaendere en op oôstelijk Zuud-Beveland

VertaeliengenEdit

Ziet ok bie graeve.

BronnenEdit

  • Dr. Ha.C.M. Ghijsen (red.), Woordenboek der Zeeuwse Dialecten. Van Velzen, Krabbendieke, 1964, ¹⁰1998: blz. 163